بر آن سرم كه ننوشم می و گنه نكنم     اگر موافق تدبير من شود تقدير

قشنگ اینه که مهم باشی حتی واسه یه نفر!!!!!!

اگر دیدی دنیا برات مفهومی نداره تحمل کن،

شاید خودت دنیای کسی باشی!!!!!

گل اگر خار نداشت، دل اگر بی غم بود، اگر از بهر پرستو قفس تنگ نبود،

زندگی، عشق، اسارت، قهر، آشتی

همه بی معنا بود. 

بر ما بسی  کمان  ملامت   کشیده اند               تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

ای گل تودوش داغ صبوحی کشیده ای             ماآن شقایقیم که با داغ زاده ایم

پیر مغان  ز  توبه  ما  گر  ملول  شد                   گو باده صاف کن که به عذرایستاده ایم

کار از تو می رود  مددی ای دلیل  ره                 کانصاف می دهیم و ز راه اوفتاده ایم

چون لاله می مبین و قدح در میان کار               این داغ بین که بر دل خونین نهاده ایم

گفتی که حافظ این همه رنگ وخیال چیست     نقش غلط مبین که همان لوح ساده ایم

مسلم است می از جمله مفاهیم بحث برانگیز در اشعار حافظ است که بسیار در مورد آن سخن گفته اند: « این حرف را بارها پژوهندگان حافظ گفته اند که دو باده در حافظ داریم: انگوری و عرفانی یا دو معشوق در دیوان مطرح و مخاطب است :زمینی انسانی و آسمانی عرفانی . نگارنده به نوع سومی از می و معشوق در حافظ قائل است و بر آن است که بیشترین اشعار حافظ در این زمینه سوم است و آن همانا می و معشوق ادبی و کنایی است.»

روزه یک سو شد و عید آمد و دلها برخاست         می ز خمخانه به جوش آمده  میباید خواست

توبه زهد فروشان گران جان بگذشت                   وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

با توجه به بیت دوم این غزل به نیکی پیداست که این می در مقابل زهد فروشی های مسلمانان ظاهری که دین را حربه ای برای خود قرار داده اند مطرح شد و منظور التفات به روح و حقیقت روزه و روزه داری است چرا که او نیک می داند که ریا از منفورترین گناهان در پیشگاه خداوند است و انسان باید همه ایام و لحظات را غنیمت بداند نه تنها ماه مقرر شده رمضان و یا در پیش چشمان خلق! این مفهوم در این غزل به روشنی تکرار شده است:

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد                     هلال عید به دور قدح اشارت کرد

ثواب روزه و حج قبول آنکس برد                             که خاک میکده عشق را زیارت کرد

 حافظ بر مبنای نظری و عرفانی‏اش از عشق معشوق، می، مستی، سلطان، زاهد و زهد.. یک سرنمون(کهن الگو) و یک مفهوم ازلی و عرفانی در ذهن دارد و وقتی از عشق، شراب و مستیِ این جهانی سخن می‏گوید اشاراتی هم به سرنمون‏ها یا مفهوم انتزاعی و عرفانی سرنمون‏ها دارد، چرا؟ برای اینکه او جهانی را که می‏زید و تجربه می‏کند، براساس همان سرنمون‏هایی می‏زید و تجربه می‏کند که آنها را باور دارد.

 شاید مضمون این بیت حافظ با توجه به فضای دینی جامعه ایران وشخصیت قدسی حافظ و اقتضای موضوع قدری متناقض نما ونامعقول به نظر برسد ؛ اینکه مسلمان پاک اعتقادی که مردم او را لسان الغیب می گویند اینچنین ترک ادب شرعی بگوید و بخواهد روزه ی خود را با می افطار کند و این ماه پر برکت را بخاطر امساک از نوشیدن شراب با بی حوصلگی و بی میلی سر کند و منتظر پایان آن بنشیند همه مصداق ترک ادب شرعی و حتی فسق شناخته شده اند .

اما حقیقت این است که در دوره هایی از تاریخ ایران و شاید تا همین اواخر ،می خوارگی  و شرب خمر چندان منع و رد اخلاقی نداشت که امروزه دارد. و به قول استاد خرمشاهی یک گناه اخلاقی و اجنماعی قبیح شناخته نمی شد . ( برای تفصیل این مطلب مراجعه کنید به ذهن و زبان حافظ، مقاله « میل حافظ به گناه » از استاد بهاءالدین خرمشاهی .) درست است که عامه مسلمانان این عمل را مصداق بزه و گناه تلقی می کردند اما اغلب در خفا یا به ندرت در علن لبی تر میکردند و به قول حافظ از این کیمیای هستی خود را بی نصیب نمی گذاشتند .و خود حافظ هم «  میانگوری و معشوق جسمانی را با اشتها و حضور قلب و با احساس می ستاید» ( حافظ نامه ، بهاءالدین خرمشاهی ، جلد اول ، درشرح غزل « روزه یکسو شد و .......برخاست .» )

با وجود همه این حقایق تاریخی ،آنان به حرمت ماه رمضان می گساری را موقتا تعطیل می کردند و این کار را به هنگام آشکار شدن هلال عید موکول می کردند.و این رسمی شایع و عرفی رایج درآن زمانه بود